Mark Tijsmans over Wilfried Pasmans

Over Pasmans:

Mark: Pasmans wordt nogal eens smalend met de jonge pasmans aangesproken. Vaak met kommisch effect, vaak een logische effect, maar dat ervaar ik zo niet als ik zelf op die manier aangesproken wordt, wat wel eens gebeurde. Niet alleen omdat ik niet verward wil worden met de nogal sullige agent, ook omdat ik naast de set helemaal niets meer met hem te maken heb. Ik neem mijn personage niet mee naar huis. Ik vind Mark Tijsmans een hele leuke kerel, dus waarom zou ik Wilfried Pasmans blijven. Hij bestaat trouwens niet, hij is een fictief personage dat af en toe tot leven wordt gebracht door Mark Tijsmans.
Ons duo ( Wilfried en Raymond) moet vaak voor de komische noot zorgen, maar Ludo en ik spelen die passages niet komisch. Die scenes zijn grappig bedoeld maar de personages zelf zijn zich van geen kwaad bewust. Het is dan wel leuk om die scenes gemonteerd te zien en het effect zelf te ervaren.
Tijdens de buiten opnamen is er vaak een hele batterij van voertuigen en materialen aanwezig. Waarop vaak een heus publiek afkomt, bestaande uit kinderen die van school komen of dames met winkeltassen. Dan heb je eventjes de indruk dat je in een openluchttheater aan het spelen bent, ik geniet daar echt van.

Hoe kwam hij in het verleden in contact met de politie?

Mark: Gelukkig ben ik nog nooit in aanraking gekomen met politie of rijkswacht (houdt hout vast). Nochtans rijd ik soms ook te snel op de autostrade of parkeer ik mijn wagen wel eens op een foutieve plaats. Met het maken van de serie flikken heb ik meer begrip voor de stadspolitie gekregen. Vroeger zag ik hen als de koele mannen in uniform, nu als gevoelige huisvaders met vrouw en kinderen. zo kunnen agenten ook wel eens een slechte dag hebben, wanneer ze bijvoorbeeld hun belastingsbrief in de bus hebben gekregen.

Het uniform:

Mark: Ik verfoeide het uniform. Ook al was het mijn maat, toch stak er altijd wel een schouderpunt in de lucht of flapperde een stuk van mijn hemd uit de broek. Het was juist alsof er een voortdurende ruzie plaats vond tussen die kledingstukken en mijn lichaam. Dat kwam anderzijds goed uit, want mijn personage is een intellectueel type dat volgens de meeste collega's eigenlijk niet thuis hoort op de straat.