Mark Tijsmans heeft zijn privacy hoog in het vaandel

'Mijn vriend en ik wonen zelfs niet samen'

De opnamen van het zevende seizoen van 'Flikken' zijn onlangs van start gegaan en het ziet ernaar uit dat seizoen acht en negen er ook al zeker komen. Mark Tijsmans (35), alias Pasmans, was er van bij het prille begin bij.

Hoe lang zie jij jezelf nog meedraaien?

Mark: Zolang ik een keer per jaar mag vreemdgaan. (lacht) Ik bedoel daarmee: zolang ik een keer per jaar iets anders mag doen buiten 'Flikken', blijf ik wat mij betreft tot het einde der tijden. 'Flikken' is een schitterende serie die mij ook een vast inkomen biedt. Ik zou wel gek zijn om op te stappen. Maar een zijsprong zo nu en dan houdt mij als acteur fris. Zo speel ik eind dit jaar in de Capitole in Gent een dubbelrol in de theaterbewerking van 'Scrooge', het bekende kerstverhaal van Charles Dickens. Ik speel zowel Marleys geest als Scrooges neef. Een uitdaging dus.

Je personage Pasmans valt, net als jij, op mannen.

Mark: Pasmans' geaardheid werd pas duidelijk in het vijfde seizoen. De makers en ik hebben daar lang over nagedacht. Voor mij is het belangrijk dat Pasmans' homoseksualiteit op een doodnormale manier in beeld komt, net zoals dat het geval is voor de andere relaties in de serie. Je zal Pasmans nooit zien zoenen met zijn partner. Uit de homowereld heb ik daar enige kritiek op gekregen, maar 'Flikken' is in eerste instantie een politiereeks, geen soap.

Misschien verwacht de homobeweging dat jij je personage gebruikt om andersgeaardheid bespreekbaar te maken?

Mark: Dat begrijp ik dus niet goed. Homo's willen aanvaard worden als gewone mensen, maar de extreme aanpak van sommige homobewegingen bewerkstelligt net het tegenovergestelde. Die bewegingen pleiten voor homodancings en organiseren optochten in opzichtige kleding. (de zogenaamde gay parades, nvdr) Zo promoot je de homobeweging eigenlijk niet omdat een groot deel van de bevolking er aanstoot aan neemt. Gedraag je als een normale mens. Al moet ik eerlijkheidshalve meegeven dat jongeren die worstelen met hun geaardheid voordeel kunnen halen uit dat soort evenementen. Ze voelen zich op hun gemak tussen gelijkgezinden en ontdekken waar ze met hun problemen terechtkunnen.

Heb jij als jongere last ondervonden van je geaardheid?

Mark: Ik voelde mij een doodnormaal mens. Mijn outing heb ik nooit als een gemis ervaren, omdat ik tot mijn 33ste geen relatie had. Ik heb nooit een vriend verborgen gehouden. Er was niemand en dus moest ik er niet over liegen. Spectaculaire verhalen kan ik je dus niet vertellen. (lacht) Ik hou het graag eenvoudig, al heb je sommige dingen niet onder controle. Ik heb altijd gezegd dat ik nóóit een relatie zou beginnen met iemand uit de showbizz en zie, ik ben samen met Florian, een danser die ik leerde kennen tijdens de musical 'Romeo En Julia'. Zeg nooit 'nooit'.

Wonen jullie samen?

Mark: Ik ben geen 'samenwoonmens', ik ben een 'alleenwoonmens'. (lacht) Ik sluit samenwonen niet uit, maar dan zal het toch in een grote woning zijn, met veel ruimte voor mezelf. Vergeet niet dat ik jarenlang alleen was, de kalverliefdes niet meegerekend natuurlijk. Ik geniet intens van het alleen-zijn. Ook als kind stelde ik mijn privacy op prijs. Ik woonde in een groot huis samen met mijn ouders, mijn opa en mijn twee broers en zussen, maar ik weet nog goed dat ik vaak alleen op mijn kamer zat te lezen. Wat er ook gebeurt, ik zal altijd op mijn privacy staan. Zo heb ik tijdens musicals of toneelstukken graag een loge voor mij alleen. Niet omdat ik streken heb, ik heb gewoon nood aan rust.

Is dat voor je partner niet moeilijk om te aanvaarden?

Mark: In het begin stelde dat probleem zich niet omdat we altijd samen waren, we speelden immers in dezelfde musical. Nu is dat anders, maar alles gaat vanzelf goed. We wonen in elkaars buurt en Florian heeft alle begrip voor mijn privéleven. Iets wat ik van kleins af aan al met me meedraag.

Zou jij ooit kinderen willen?

Mark: Heel graag, maar eerst moet ik voorbij een complex vraagstuk: kan je een kind een normale opvoeding heben in een homoseksuele relatie? In mijn geval: zouden mijn kinderen zonder hun moeder kunnen? Waar ik wel zeker van ben, is dat ik hen wil opvoeden zoals mijn ouders hun kinderen grootbrachten. Mijn vader en moeder waren er altijd voor ons. Ze gaven ons altijd het gevoel dat we op de eerste plaats kwamen. Dat gevoel wil ik mijn kinderen ook schenken.

Bron: TV-Familie (10 november 2004)